2 - كلمات كوچك را كه در معنى عبارت تأثير بزرگ دارد از قبيل واو عطف و علامت مفعول ( را ) و روابط جمل ( كه ، چه ، تا ) غالبا حذف يا علاوه كرده است . 3 - بعض ادوات را از قبيل ( در ، بر ، از ، با ، ب ) معمولا بجاى يكديگر به كار برده است . 4 - در فعلها وجه اخبارى و التزامى و صيغهء مثبت و منفى و مفرد و جمع را به يكديگر تبديل و گاهى هم براى درست آوردن معنى به خيال خود تصرفات ديگرى هم در جمله كرده است . 5 - بجاى بعض كلمات ( مخصوصا فعلهاى آخر جمله ) كلماتى را كه هم معنى آنها مىپنداشته نوشته است . 6 - در بعض جمله‌ها كلمات و عباراتى كه بنظرش مناسب و خوش مىآمده افزوده است . 7 - كلمات و اجزاء بعض جمله‌ها را بميل و سليقهء خود پيش و پس كرده و اين تفنن را در مورد معطوف و معطوف عليه يا اجزاء آنها كمتر ترك گفته است . 8 - بعد از دعاها غالبا عبارتى مانند ( بمحمد و إله ) يا ( بمنه وجوده و كرمه ) از خود افزوده است . 9 - بعد از بعض جمله‌هاى قرآنى جمله يا آيهء را كه بگمانش متمم آن بوده ايراد كرده است . 10 - عنوانهاى نامه‌ها را عموما تغيير داده و يا با تصرف و تحريف بسيار نوشته است . « 1 » 11 - در بعض موارد مطالبى از خود نوشته و براى اين تصرف كه مستلزم افزودن چند سطر بوده در يكى دو محل علامت هم گذارده است . 12 - از تحريفات مختصر كه مؤثر نبودن آن در تغيير معنى عبارت قطعى بوده از قبيل نوشتن ( زفان ) بجاى ( زبان ) و ( به دو ) بجاى ( به او ) مهما امكن خوددارى ننموده است .

--> ( 1 ) عنوانها در نسخهء ليدن هم مصون از تصرف نمينمايد و بهمين‌جهت در اين قسمت بضبط عبارت دو نسخه اكتفا شده است .